fbpx

4 mei – Blog Cathelijne Wildervanck

door | 27 mei 2015 | blog

Tijdens het eten informeert Charlotte naar het type vlees dat op tafel staat. Haar vriendinnetje is joods en mag geen varkensvlees. Florian roept joods is stom. Waarom? Gewoon omdat dit mannetje van 6 het leuk vindt om op alles het predikaat stom te plakken. Alles, behalve voetbal trouwens.

Ik reageer verschrikt en maan mezelf tot vriendelijkheid om uit te leggen dat joods zeker niet stom is. Dat mijn opa joods was, dat ik me daarmee ook een beetje joods voel. Hij schrikt van mijn schrik en roept snel Superjood! We lachen en in mijn enthousiasme roep ik Uberjood. Waarop Richard me weer verschrikt aankijkt omdat dat dan wel weer een wrange woordspeling is. Oh ja, dat kan niet! Florian scoort het alles beslissende doelpunt door Idi-jood te roepen en we liggen in een deuk.

Maar hij wil wel meer weten over die opa. En of hij dan joods is. Nee niet volgens de joodse wet. Richard legt uit: omdat de oma van jouw oma wel joods was maar de opa van jouw oma niet. Huh? Dat wordt wel heel ver weg en ingewikkeld.

Martijn weet het al, maar deze jongste krijgt ook de uitleg. Ooit waren er mensen die dachten dat joden minder zijn, en die wilden ze allemaal vermoorden. Dat is met veel mensen ook gebeurd. Jouw overgrootopa, mijn opa, heeft het overleefd omdat hij kon onderduiken. Maar de rest van zijn familie is wel dood gegaan in die oorlog.

Hij is stil. En verdrietig omdat hij mijn verdriet voelt. En ik ben geraakt. Ik ben de derde generatie, hij is de vierde. Ik heb Systemisch Werk gedaan. Ik weet daardoor dat dit soort groepstrauma’s generaties lang hun stempel op de individuen drukken. Ik weet het met mijn hart omdat ik het voel. Met mijn hoofd snap ik er geen bal van, nog steeds niet. Dit gaat voorbij het verstand. Want ík heb de oorlog niet meegemaakt, ík ben niemand verloren die ik kende, ík heb geen leed geleden. Wie ben ik om er nog zo van van slag te raken en me er zelfs zo door beïnvloedt te voelen? Maar mijn hart weet het.  Net zoals het hart van vele anderen weet dat het soms lastig is om levensenergie te voelen en toe te laten als zovelen voor je dat niet meer konden en mochten. Inmiddels weet ik het verschil tussen pijn uit mijn eigen leven en ‘systemische pijn’. Waardoor ik  meestal de zwaarte en het verdriet dat ik voel kan loskoppelen van mijn eigen leven. Dat ik kan voelen dat wat ik voel niet per se iets over mij zegt waar ik dat vroeger nog voelde als mijn eigen verdriet en mijn eigen last.

Vandaag is het vier mei en ik hoop dat de op mij volgende generatie er weer een beetje meer los van komt. Door de tijd, doordat zijn ouders allebei naar hun eigen dynamieken hebben leren kijken en specifiek voor Florian door zijn eigen zonnige persoonlijkheid. Laat mijn zoon de hoogblonde beetje joodse knul met blauwe ogen zijn die hij is. Die vrolijk fan van een Duitse voetbalclub is en de coolste woordspelingen weet te maken op het woord jood.

Of zoals zijn zus Charlotte die toen ze vier weken oud was bij de dodenherdenking op vier mei prompt toen de klokken stopten met luiden keihard de hik kreeg. Wat nou stilte! Het verleden eren en het leven vieren lijkt me een mooie combinatie. Op vier mei ben ik de hele dag wat stiller, het voelt nog steeds als een gekke en verdrietige dag. En mijn kinderen zijn ook stil. Twee minuten, en daarna mogen ze weer spelen.

Cathelijne

Blog 4 Mei