fbpx
inspiratie blog

Sociaal normaal

‘Mama, mama, mamaaaaa’. Ik ben nog geen kwartier thuis, mag blij zijn als ik überhaupt mijn jas uit kan doen voor ik bestormd wordt met vragen en verhalen. Alles moet gedeeld en gevraagd worden en soms word ik daar knettergek van. Wil ik even eten zonder bij elke hap drie keer onderbroken te worden. Wil ik een gesprek met mijn man hebben zonder elke zin in vijf stukjes te moeten hakken. Met drie kinderen is dat lastig. Ik probeer met man en macht deze stroom aan vragen en vertellen te temperen. Ik ben wel geïnteresseerd hoor, maar mag ik soms heel alsjeblieft mijn gedachten, mijn gesprek of mijn handeling afmaken zonder dat er al meteen een file van vragen en verzoeken ontstaat?

Dus doe ik wat veel moeders doen. Ik snauw: ‘stop, mag ik even met je papa praten’, ‘kijk eens om je heen, zie je niet dat ik iets aan het doen ben?’ of ‘laat me! Ik ben toch bezig!?!!!’

Het is sfeerbevorderend noch effectief.

Ik heb een keer een blog gelezen over het fenomeen ‘vinger opsteken’. Dat als je kinderen altijd maar vingers laat opsteken als ze iets willen zeggen, je wel een overzichtelijk klasproces hebt maar dat er ook wat dingen verloren gaan cq niet geleerd worden. De nadelen van vinger opsteken:

kinderen leren niet een groepsgesprek te voeren waarbij je aanvoelt hoe en wanneer je jouw woordje kunt doen

als je met een vinger opgestoken zit is eigenlijk al je aandacht bij je vinger en niet bij het gesprek wat ondertussen gaande is

als je eenmaal aan de beurt bent, is wat je te zeggen had vaak al achterhaald

Dus ik dacht: we kunnen wel allerlei regels invoeren om te zorgen dat ik ook eens een gesprek met mijn man kan afmaken. Of een mail kan schrijven, of op de wc kan zitten zonder tegelijkertijd scheenbeschermers te moeten zoeken. Maar de vraag is of die regels werken en ook of ze mijn kinderen leren wat ze nodig hebben.

Dus…..we informeren bij de kids hoe ze weten wanneer ze in een gesprek kunnen instappen. Hoe ze kunnen zien of er plek is voor hun opmerking. Hoe ze kunnen aangeven dat ze iets willen zeggen zonder meteen het gesprek over te nemen. Dingen die volwassenen ‘weten’, zonder dat we ons daar echt bewust van zijn. Ga maar na, hoe neem jij de leiding in een gesprek over? Hoe voeg jij in als twee mensen aan het kletsen zijn? Hoe krijg jij het woord in een vergadering zonder je hand op te steken?

Ik ken het zo van mezelf. Dat ik in gedachten ben en vanuit die gedachte begin ik gewoon tegen de mensen om me heen aan te lullen. Ik sla het stukje over van om me heen kijken waar andere mensen eigenlijk mee bezig zijn. Ik begin gewoon te praten. Niet per se heel handig. En soms juist het omgekeerde, dat ik steeds maar niet het momentum kan vinden om mijn opmerking te maken.

Dus we kletsen er over, hoe je dat dan doet. Zachtjes inbreken in een gesprek, non-verbaal aangeven dat je mee wil doen in de conversatie, wachten zonder gefrustreerd te raken. Allemaal dingen we ‘gewoon moeten kunnen’ maar die stiekem dan toch best wel lastig zijn voor veel mensen(kinderen).

Of het werkt? Weet ik nog niet. Maar het voelt als een betere opties dan mijn kinderen te temmen met regels zoals ‘wanneer volwassenen praten, hou jij je mond.’ Leuke regel maar je snapt, dát werkt niet bij ons .

Tot morgen,

Cathelijne