Angst en de gevoelentjes in het KNB-gebied

Ik heb het een soort van makkelijk gehad. De dag nadat ik terugkwam van mijn vakantie werd ik verkouden en vanaf toen werd ook de maatregel, blijf thuis bij verkoudheid, van kracht. In het begin kwamen er nog gedachtes als “is dit nu echt nodig” en voelde ik me ook wat schuldig, maar uiteindelijk werd het natuurlijk heel normaal en zou ik zelfs als asociaal zijn bestempeld als ik me nog onder de mensen zou begeven. Overgave aan thuiszitten was geen enkel probleem meer.

Wel raasde er een vrolijk deuntje in mijn hoofd: “Heb ik ‘t of heb ik ’t niet? – Tadaaa”.

Voor de 40-plussers onder ons, analoog aan het programma uit de jaren ‘90: “Doet ‘ie het of doet ‘ie het niet“. Op elk gevoelentje (geen Nederlands woord maar zo noem ik het) in mijn KNB-gebied (ook geen Nederlandse afkorting maar staat voor Keel Neus Borst) stond een mega schijnwerper. Elk kriebeltje, snotje, hoestje, raspje, drukje of een combi hiervan werd uitgebreid geanalyseerd.

Nou ben ik helemaal niet hypochondrisch aangelegd, het tegenovergestelde zelfs, maar nu kon ik mij helemaal inleven in hoe dat moet zijn als je daar last van hebt.

Uiteindelijk wint mijn optimistische aard het altijd weer, met name omdat ik geen koorts had en niet hoefde te hoesten. En werd ik ook weer bevestigd in mijn overtuiging dat het heel belangrijk was om binnen te blijven en dat ik echt een goed sociaal weldenkend medemens was. Namelijk rekening houden met het algemene belang om een eventueel virus niet te verspreiden en zeker ook om een aantal van mijn dierbaren niet te besmetten die in de risicogroep vallen. Ik dacht bij al die gevoelentjes vooral aan anderen want ik was ervan overtuigd dat als ik het al had, het vast niet erger zou worden omdat ik superveel weerstand heb. Zo doe ik dat met ziektes. 

Maar de druk op mijn borst en longen en het hese gevoel in mijn bronchiën was in een aantal dagen meer dan een “gevoelentje” geworden. En het vrolijke deuntje in mijn hoofd “Heb ik ‘t of heb ik ’t niet? – Tadaaa” werd in een keer een woest orkest toen ik een horror-artikel las over hoe de mensen op de IC’s eraan toe zijn. Ik zag mezelf al liggen tussen ingepakte IC-verplegers en mijn lief, kids en zussen er niet bij. Ik barste in huilen uit en werd overspoeld door mijn eigen tot dan toe onderdrukte angst. Niet angst voor al die anderen, de gemeenschap, hoe het nu verder gaat met de wereld, maar mijn eigen rauwe doodsangst. En ik schrok van mijn eigen angst.

Wow, ik dacht dat ik altijd zo’n taaie was, iemand die optimistisch blijft en die niet bang is voor ziekte of zelfs dood. Iemand die gelooft dat dit leven op aarde een groei- les is die je steeds weer verder brengt, dat er een volgend leven komt om verder te leren op de aarde-school, dat het leven bedoeld is om te ontwaken uit de droom van je eigen gedachtes en dat je dit lichaam helemaal niet bent maar iets veel groters dus eigenlijk niet dood kan gaan… Maar dat was ik op dat moment allemaal even niet, en ik heb heerlijk menselijk en aards uitgehuild bij Bart en mijn angst zo goed en zo kwaad als ik kon gevoeld.

Het is goed nu en ik realiseer me weer dat het veel vaker én-én is in plaats van of-of in het leven:

  • én bang voor ziektes – én vertrouwen dat ik sterk ben
  • én bang voor de dood – én geloven dat alleen ons lichaam dood gaat maar wij niet
  • én zorgzaam voor anderen – én zorgzaam voor mezelf
  • én menselijk aards met alle emoties erop en eraan – én spiritueel ontwakend
  • én scenario’s over de toekomst uitdenken – én loslaten en in het nu leven
  • én vertrouwen dat de Corona crisis ons moois gaat brengen – én compassie voor al het huidige leed
  • én vast nog veel meer én-én’s

En die gevoelentjes? Die worden gelukkig steeds minder.

Blijf gezond, zorg goed voor elkaar en jezelf. Dus blijf thuis als mogelijk.

liefs Renée