Als een bal onder water..

Met een soort van hartkloppingen werd ik vanmorgen wakker. Ik had een heel nare droom. We waren op vakantie met ons gezin en we moesten de boot halen en mijn dochter was net te laat en bleef op de kade..

Met klam zweet en bonzend hart deed ik mijn ogen open.

Ik draaide me naar manlief en vertelde mijn droom. Natuurlijk linkten we het direct naar de situatie omtrent Corona. We moeten positief blijven is het eerste wat hij zegt. Ik knik. En ik zeg: klopt en dit gevoel is er ook. Angst en onrust. Hij knikt en zegt even niks. En zo liggen we een tijdje in bed. Stil en naast elkaar en we voelen elkaars aanwezigheid. En dat is precies het juiste voor mij op dat moment. Even niks, geen woorden of opbeurend verhaal. Even dit gevoel er laten zijn. Want ik merk dat als ik even bij de angst en onrust blijf dat het wat zakt. Het wordt wat minder zwaar. Als ik één ding heb geleerd de afgelopen jaren in Delft…….

Ik moet denken aan de zin: “Dat wat er niet mag zijn, heeft de meeste invloed.”

Dat wat je niet mag voelen, denken, bespreken of doen….dat heeft juist de meeste invloed. Het is net als met een bal onder water houden, dat lukt best een tijdje maar als hij naar boven komt…juist! Keihard. En dat onder water houden, nou dat kende ik wel. Doorgaan was mijn motto. Aanpakken die handel (ik kom ‘t uit het Westland hè, dus aanpakken zit hier ook in de cultuur!) en niet bij de pakken neer gaan zitten. Doorgaan en vooral niet erover zeuren. Want zo kon het voelen, als zeuren, als ik bij die niet nare emoties bleef. Nu weet ik inmiddels beter. “Dat wat er niet mag zijn, heeft de meeste invloed.” Dus laat ik, juist in deze tijden, ook deze gevoelens toe. Onrust, angst voor het ziek worden van mijn zwakke moeder, mijn zieke schoonmoeder, of mensen die ik ken met astma en andere ziekten, onrust over de zaak van mijn man, hoe verder met de wereld.. noem het maar op..

En met toelaten bedoel ik niet dat ik daar helemaal in zak. Erin verdwijn. Huilend de hele dag op de bank. Nee, ik blijf ermee met de bewustwording van het hier en nu. Wat ik daarmee bedoel? Dat ik de emoties en gevoelens voel EN dooradem. Dat ik ze voel EN weet dat ik geen controle over de situatie heb. Dat ik het ervaar EN deel met anderen. Dat ik het kan voelen EN dat het niet per se weg hoeft. Dat ik erbij blijf EN er geen oordeel over heb. Dat ik merk in mijn lijf wat de gevoelens met me doen EN dat registreer, ik hoef het niet te veranderen. Erbij blijven, just that. Geen oordeel. Niks. Gewoon er laten zijn.

Gisteren had ik een online-coachsessie ook precies hierover. De moeder die ik coachte zei: het is zo’n openbaring voor me dat ik die gevoelens niet weg hoeft te duwen. En dat is zo nieuw. En het geeft me ook rust. En ze sloeg een diepe zucht. Het mocht er zijn.

Gevoelens er dus laten zijn. Bij jezelf en bij de ander. Dat wat mijn man vanmorgen ook deed bij mij. Niet willen oplossen voor een ander. Niks zeggen. Gewoon er zijn. En dat helpt. Dus luister ik aandachtig als mijn zoon zegt dat hij baalt dat hij zijn vrienden niet ziet. En bijt mijn tong bijna af als ik direct wat wil zeggen. En ben ik stil voor mijn dochter als ze graag wil afspreken met een vriendin en ik zeg dat ze dat niet mag. Vind ik dat makkelijk? Nee joh, de opbeurende woorden liggen op het puntje van mijn tong! Maar als ik dan terugdenk aan vanmorgen bij wat mijn man deed dan weet ik dat het helpt. Want als de min gevoelens (om ze zo maar even te noemen) er mogen zijn, dan kunnen de plus-gevoelens er ook zijn. En dan voel ik ook weer de gevoelens van kracht, moed en liefde. Want die heb ik ook in deze tijd. En die ik graag wil voelen en voeden. Juist nu.

Ik sluit af met wat woorden die zo in me opkomen: 

Onrust en rust

Angst en vertrouwen

Alleen en toch samen

 

Alles is in ons

Alles is een

 

De polariteiten maken dat we leven

Maken dat we bestaan

Het is een komen en een gaan

 

Alles is in ons

Alles is een

Kijk om je heen

Alleen en toch samen

Nooit alleen

 

Chris Kuiper