fbpx
inspiratie blog

Dreamteam

Eind juni komt er een nieuw boek uit, van Francien Regeling, over ADHD. Ze vroeg mij bij elk hoofdstuk ook iets te schrijven. Een van haar hoofdstukken gaat over haar Dreamteam. En ik werd instant blij van dat woord. Waarom ik er zo op aansla? Niemand is een superman, niemand is een alleskunner, wat zou het fijn zijn als we meer in teamwork denken in het dagelijks leven. 

We hebben allemaal talenten, en dingen waar we (veel) minder goed in zijn. Niemand verwacht dat een spits ook de verdediging doet, net zo min als de verdediger geacht wordt te scoren. Bij voetbal heel normaal, en in de maatschappij op zich gek genoeg niet. Ik weet nog heel goed: zoonlief was 8, en dol op rekenen. Zo dol er op dat hij van ons een wiskundeboekje kreeg waar hij superblij mee was. Hij trots naar school. En ik kon het bijna niet geloven, geen van de leerkrachten was enthousiast. Ze zeiden: ‘maar denk je ook aan je taal?’ En ja inderdaad, megadyslectisch als hij was, was dat inderdaad zijn achilleshiel. En voor je het weet leren we ze al jong: wat je niet kan moet je leren, wat je wel kan is normaal.

Ik tik met liefde stukjes, ik maak filmpjes net zo makkelijk als ik boterhammen smeer en ik draai mijn hand zelfs niet om voor tv-opnames. Maar als er dan een kamertje van de kinderen gepimpt moet worden, nota bene niet eens door mezelf maar door klusmannen, dan is mijn gebrek aan zowel ruimtelijk als tijdstechnisch inzicht fenomenaal. Vraag mij dat gewoon niet! 

Als er een nieuwe website geklust moet worden, geef mij niet de eindverantwoordelijkheid want ik zie gewoon niet dat alle lettertypes anders zijn of dat niet één pagina op dezelfde manier is opgebouwd. En ik ben geen finisher, ik ben een starter en stop bij ongeveer 80%.

Er zijn zat dingen die ik kan. En minstens zoveel waarbij ik een beroep doe op mijn omgeving. En niet omdat ik een kneus of een kluns ben. Ik heb geleerd dat ik goed ben in iets en niet goed in veel andere dingen. En goddank heb ik mensen om me heen die het plaatje compleet maken. Want waar ik steeds maar ideeën heb, zijn er mensen om me heen die een overload aan praktisch inzicht hebben. Fijn! Waar ik een starter ben, heb ik mensen om me heen die niets leuker vinden dan iets tot in de puntjes in orde maken. Waar ik graag schrijf, zijn er anderen die in beelden denken en mijn ideeën letterlijk vorm geven. En andersom ben ik met wie ik ben en hoe ik denk soms net even dat missende stukje in het leven van een ander. En nee, ik ben niet een sloddervos omdat ik een 80%-mens ben, net zo min als een finisher een controll-freak is. Al hebben we wel de neiging dat soort labels er op te plakken helaas.

Een alleskunner stevent al gauw af op een zesjes-cultuur, plus het kost enorm veel energie. Terwijl het zo fijn kan zijn als ieder ‘zijn ding’ doet. Zelfs op ultiem suffe zaken als: ik doe boodschappen want Richard overziet dat niet terwijl ik het prima vind om te doen, Richard ruimt hondenkots en andere vieze dingen op want dat trek ik niet terwijl het hem niet boeit. Tja, suffe voorbeelden misschien maar om even duidelijk te maken dat het écht op elk level van het leven bestaat. En op iets wezenlijker niveau: ik gooi ideeën op, hij is kritisch op de uitvoering, samen wordt het wat. Doen waar je goed in bent of wat je lekker ligt dus, en dan heel hard hopen dat je daarin complementair bent met je omgeving

Want dan kom je toe aan waar je goed in bent en blij van wordt. Dát is de reden dat ik zo blij word van dat woord dreamteam. Omdat het een woord is dat hoort bij succes, bij vrolijk, bij kansen en mogelijkheden, bij talenten. Want jouw flaw is het talent van een ander, en ook andersom. Alleen al daarom vind ik het zo leuk dat er maar 1 letter verschil is tussen flow en flaw! Kwestie van kiezen

Tot morgen,

Cathelijne 

https://www.youtube.com/watch?v=eiTeuW_Njss&list=PLfhvSUPuuFJJUdZWejk9Nl93GJZ0v69YK&index=9