fbpx
inspiratie blog

Achter het schaamtemuurtje

Drie maanden school op afstand vraagt langzaam maar zeker wel zijn tol. Een van de drie had het moeilijk met school, leek wat te zijn verzopen en wist dat vakkundig bij ons weg te houden. Want het was te moeilijk om daar hulp bij te vragen, te bang om dom gevonden te worden door ons, de wereld en het hele universum om ons heen.

We weten denk ik allemaal wel dat als je iets van jezelf vindt, de hele wereld op zijn kop kan gaan staan maar dan is het voor jou gewoon waar. Dus hoe vaak je iemand die zichzelf te dik vindt ook zegt dat hij/zij het niet is….En als je ergens ‘besloten hebt’ dat je niet goed kan leren, of lelijk haar hebt of een te dominante persoonlijkheid of weet ik veel, dan kunnen mensen wel zeggen dat het niet zo is, maar in jouw hoofd is en blijft het meestal gewoon waar. Zo grappig, een vriendin van mij weet gewoon heel zeker dat ze grote voeten heeft. Nou ik heb ze nooit gezien, ja die voeten natuurlijk wel maar niet dat ze groot zijn laat staan té groot. 

Dus als een van je kinderen zichzelf dom vindt……Of nog erger: dat je te van dat kind te horen krijgt dat jij als ouder dat kind vast dom vindt……Dan heeft het dus in elk geval heeel erg weinig zin om daar tegen in te gaan. 

Maar wat dan wel? Nou allereerst dacht ik, ga toch maar eens contact maken met dat gevoel van schaamte. Want dat zit er natuurlijk onder. ‘Als ik dit niet snap, vindt iedereen me stom en dan schaam ik me’. Dus ik zeg: ‘Als je je zo voelt wil je het liefst onder je dekbed verdwijnen om er nooit meer onder vandaag te komen hè?’ Ja! Dat dus.

En nou weten we dat de oplossing voor schaamte is dat je je weer verbonden voelt. Maar als je je schaamt doe je er ook álles aan om uit verbinding te blijven. Vooral niet laten zien wat er aan de hand is, pokerface.

Ooit leerde ik over het woord schaamtemuur. Dat is een muurtje waar je achter verdwijnt en waar je als het aan jou ligt nooit meer achter vandaan komt. Tenminste zo voelt het op dat moment. En ik heb ook ooit geleerd: mensen proberen achter hun schaamtemuur weg te lokken werkt niet. JIJ zult over dat muurtje moeten klimmen, naar diegene toe die er er achter zit. En dan eerst maar eens lekker samen achter dat muurtje lief naar de wereld zitten kijken, wie weet kom je er samen weer achter vandaan.

Klinkt simpel maar er is een verschil tussen lief en zacht over dat muurtje kruipen naar de ander of met bot geweld door de muur heen beuken. En eerlijk gezegd kan zelfs liefdevol en zacht over dat muurtje kruipen, door de ander gevoeld worden als er doorheen beuken. Zo ook in dit geval, dus er was heul veel tact, zachtheid en liefdevol begrip nodig.

Dus je snapt, ik had het druk met al mijn skills inzetten. Beetje duwen, terugtrekken, lief blijven, beetje streng toespreken, weer lief doen en dat zo net zo lang tot ik achter het muurtje gedoogd werd. Gedoogd hè, niet volop omarmd! Volgens mij is dat de dans die we als ouder heel vaak dansen met onze pubers. We willen erbij om tot steun te zijn, we mogen er niet bij en soms dan even wel maar of we dan niet al te triomfantelijk willen doen. Want we zitten wel achter dat schaamtemuurtje hè, dat we dat even niet vergeten!

Trots waren we gisteren. Allebei. Dat we elkaar gevonden hadden achter dat muurtje. Dat we samen achter dat muurtje de stomme vakken weer terug hebben gebracht naar overzichtelijke deeltjes. Dat we allebei ontspannen achter dat muurtje zaten. Samen. En er zelfs weer overheen konden loeren. En we komen er lekker nog niet achter vandaan.

En iets zegt me dat we hier nog heel vaak langs zullen moeten gaan. Want dat ‘ze vinden me vast dom’ voelt kennelijk als heel erg waar. En dat vraagt een boel liefde en rust en contact om dat idee weer ‘onwaar’ te laten worden. En gelukkig hebben we daar een heleboel tijd voor. En als de school me dan vraagt in een online evaluatie (die vliegen me ineens om de oren, ze willen kennelijk allemaal nu weten of we tevreden zijn over hun corona-aanpak) wat ik wil dat mijn kind geleerd heeft, dan 

Vul ik in: zelfvertrouwen, vertrouwen in anderen, weten dat je mag leven vanuit je hart en je passie, ook als je nog niet alles kan en weet.

Tot morgen,

Cathelijne