fbpx
inspiratie blog

Spiegelneuronen

Ik zit bij dochterlief op het bed, om haar voetjes te masseren met een etherische olie. Meisje is net zo gevoelig als ik en moet soms even weer terug op aarde gezet worden. Want hoezeer we het allemaal al weer bijna normaal vinden hoe het leven nu is, dat is toch vooral met ons hoofd. Hart en buik vinden het nog steeds maar raar al die afstand, dingen die niet mogen, vraagtekens over school en zomervakantie. We doen allemaal wel of we gesettled zijn in dit nieuwe bestaan en ik weet vrij zeker dat iedereen nog wel voorbij dat bewuste in hart en buik een zeurend en zoekend gevoeletje heeft. Dat is niet erg, als het maar gehoord en vertroeteld mag worden zo af en toe.

Dus hoor en vertroetel ik even haar voetjes en daarmee haar. En ik heb zelf zoveel geleerd de afgelopen jaren waarvan ik dan denk: wat fijn dat mijn kinderen daar eerder mee kennis maken. Dingen die mijn leven minder verwarrend hadden gemaakt als ik ze eerder had geweten. Maar ja, toen ik een gup was wisten we nog helemaal niets van spiegelneuronen of neuroplasticiteit, van een prefrontale cortex of een sociaal brein.

Onderdeel van ons sociale brein vormen de spiegelneuronen. Een klompje cellen dat er voor gemaakt is te voelen wat anderen voelen. Want doordat we voelen wat anderen voelen, kunnen we ons gedrag bijsturen. Bijsturen naar wat er op dat moment van ons verwacht wordt. En dat is biologisch weer zo nodig want dan blijf je deel van ‘de stam’, en als je teveel anders of raar doet wordt je er uit gegooid. Tenminste, dat is het biologische principe. Tegenwoordig hebben we geen stam, worden we er niet zo makkelijk uitgekickt maar sociale afwijzing en sociale insluiting is nog net zo belangrijk. 

Maar hoe maak je nou verschil tussen wat je voelt van jezelf en wat je voelt van een ander? Door mijn werk heb ik geleerd heel nauwkeurig te voelen en door veel te checken bij mijn gesprekspartner werd het me steeds duidelijker wat van mezelf is en wat niet. 

Ik zit bij dochter op het bed en doe ‘gewoon’ een bodyscan. Oftewel ik ga vertellen wat ik allemaal voel in mijn lijf. Maar wel een op selectieve manier, ik deel de dingen waarvan ik denk dat ik ze van haar oppik. Dus ik vertel dat mijn linkerkuit wat strakker gespannen is dan mijn rechter en vraag hoe dat bij haar is. Nou je raadt het al….En zo ga ik verder en vertel ik waar ik de pijn in mijn buik voel, waar ik ontspanning voel, waar het wat tintelend voelt, waar wat zwevend. En ze kijkt me soort van gebiologeerd aan, twijfelt tussen alsof ik volkomen gestoord of geniaal ben

Ik ben natuurlijk geen van beiden (oh is dit het moment dat ik moet zeggen dat ik natuurlijk allebei ben? ), en ik weet dat dit iets is dat iedereen kan. Alleen we doen het niet, we zijn ons er niet van bewust. Maar het is zo’n enorm makkelijke radar als je hem eenmaal kan lezen. Het maakt het én veel makkelijker om (negatieve) emoties van anderen van je af te laten glijden, én het maakt het makkelijker om diepgaand contact te maken. Want als je goed voelt wat een ander voelt, kan diegene zich zo enorm begrepen voelen. En gewaardeerd, en gezien en gehoord. En als er iets gezond is…..want als je je begrepen, gezien en gewaardeerd voelt ontspant je zenuwstelsel. En als je zenuwstelsel ontspannen is dan kun je de dingen die het leven de moeite waard maken. Liefhebben. Leren, groeien, plezier hebben, lekker slapen en gezond zijn. Aangezien we dat allemaal willen zou ik zeggen ga lekker je spiegelneuronen trainen. Is ook leuk voor je kind, je partner en zelfs je collega’s en je baas. Win-win toch?

Tot morgen,

Cathelijne