fbpx

Op je knieën boven de landkaart – Blog

“Jij weet dingen altijd zo simpel te verwoorden” hoor ik vaak. Dat is een compliment waar ik blij van word. Want één van de leukste dingen vind ik wel om ingewikkelde dingen weer simpel te maken. Dus als ik nieuwe dingen leer over brein, over interactie tussen mensen, over emoties en sociaal gedrag, dan wil ik altijd dat het in een simpel schemaatje past.

Maar dat is, weet ik inmiddels, maar de helft van het verhaal. De andere helft zijn de super herkenbare voorbeelden uit het dagelijks leven. Kinderen naar school brengen, lunchen met collega’s, een stoplicht op rood… ik weet er altijd wel een link mee te leggen naar zo’n model. Sterker nog, mijn hoofd kan al bijna niet anders… Dan zitten mijn moeder, man en zoon over de vakantie te praten. De vakantie die geweest is. En ik ga in mijn herinnering terug naar de tijd dat ik 8 was en mijn ouders samen met vrienden op hun knieën op de grond bij een grote landkaart zaten. Om te vertellen waar we allemaal geweest waren deze zomer. Zo konden ze wel een uur zitten, en alle details over de route en de bezienswaardigheden uitwisselend. En ik snapte daar geen zak van. En nu ik het weer zie gebeuren denk ik ‘oh ja, sensing en intuiting en verleden-toekomst-filter’. Dat klinkt saai en abstract maar dat hoeft het niet te zijn: er zijn mensen die van concrete feiten houden en van wat er gebeurd is. Mensen die het dus heerlijk vinden om een vakantie op deze manier te herbeleven en te delen met anderen. Ik ben meer van de relaties en de toekomst. Dus ik zou je volop kunnen vertellen hoe iedereen in ons gezin zich in de wintersport ontwikkeld heeft als mens en wat ze dat gaat brengen en waar we volgend jaar gaan skieen. Maar waar we afgelopen jaar precies geweest zijn… eh in Frankrijk. En Richard weet de rest 🙂

Met voorbeelden uit het dagelijks leven gaan dingen leven. Zowel de modellen. Maar ook dat wat mensen van binnen anders zouden kunnen gaan doen om uit hun probleemframe te komen. Ik kan wel zeggen tegen iemand: “weet je, als je in het klein niet eens meer voelt wat je echt prettig vindt, dan kun je niet verwachten dat je in het groot je levensdoel helder gaat krijgen”. En dan beland iemand wellicht in de weerstand. En als ik een verhaal ga vertellen over waarom ik het zo cool vind dat mijn jongste zoon niet van krentenbollen houdt, dan gaat iemand in zijn oplossingsgerichte brein googelen. Gaat zich afvragen… weet ik wel of ik van krentenbollen houd? Weet ik wel waar ik van houd? Hoe zou mijn leven worden als ik beter weet wat ik wel en niet lekker vind? Hoe ga ik daar meer naar luisteren? Kortom iemand gaat zichzelf allemaal vragen stellen, onbewust en bewust, vragen die ik als coach dus niet meer hoef te stellen.

Vroeger dacht ik dat ik het onderwerp “metaforen in coaching” saai vond. Ik dacht aan sprookjes en parabels, aan langdradige verhalen. Nu weet ik beter. Het gaat voor mij over alledaagse gebeurtenissen, en hoe je daar een leuk haakje aan kan maken!

Komende Masterclass doe ik over dit onderwerp, dus als je zin hebt gekregen door deze blog: meld je aan!

Groet, Cathelijne

Blogpost nieuwe modellen Op je knieen boven de landkaart NLP systemisch werk persoonlijke groei de eerste verdieping