fbpx

Dozen inpakken – Blog van Cathelijne

door | 1 sep 2015 | blog

September is een beetje mijn tweede Oud & Nieuw. Half juli heb ik mijn mailbox en mijn hoofd geleegd. Daarna zes weken weinig intellectueel verheffends gedaan. En dan in september gaat alles weer van start, met goede voornemens. Ik was me er nooit zo bewust van, maar inmiddels zie ik wel een patroon. In september gooi ik er dingen uit, begin ik aan nieuwe dingen, september keuzemaand.

Dit jaar nog meer dan andere jaren want 1 september krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. En dus ben ik dozen aan het vullen, afscheid aan het nemen van allerlei zaken en dozen met ‘bewaren voor later’ aan het selecteren (nee echt, dat teletubbiehuis mag niet weg. Dat is over 20 jaar zoooo leuk om weer terug te vinden).

Van de week kwam er ineens een schim uit het verleden op mijn pad. Een naam die me deed denken aan vroeger, toen ik veertien was om precies te zijn. Op mijn veertiende was ik een dwarse van huis weggelopen puber. En na een flink aantal tijdelijke adressen, was er daar dat pleeggezin waar ik, zo was de bedoeling, tot mijn 18e zou gaan blijven. Ergens in Noord-Groningen (in the middle of nowhere) kwam ik terecht en dit zou mijn thuis worden na bijna twee jaar omzwerven. Ik werd binnengehaald als een zeer gewenste dochter, flink in de watten gelegd en ik genoot er van het feit dat ik eindelijk een vaste plek had. Maar na een paar weken begon het te kriebelen. Ik voelde ‘iets’. En op een zondagavond durfde ik het hoge woord er uit te gooien en vroeg “wanneer moet ik weg?” Ik werd gerustgesteld dat ik hier echt niet weg hoefde, dat ik hier mocht blijven. In elk geval tot ik van de middelbare school zou gaan. Gerustgesteld ging ik mijn bed in, en de volgende dag naar school. ’s Middags ging ik na school even langs het Jongeren Advies Centrum (de instelling die mijn plaatsing bij het pleeggezin regelde). En daar stonden ze: vier verhuisdozen. Met al mijn spullen erin. Ze vonden me toch te moeilijk.

Het is dertig jaar later. En die naam maakt dat ik terugvlieg het verleden in. Ik heb niet vaak spijt van dingen, en ik koester weinig wrok over vervelend gelopen zaken. Maar hier branden de tranen alweer in mijn ogen. Wat heeft die actie een stevig litteken op mijn ziel gekerfd. Wat kan ik nog boos worden dat ze het me niet eens zelf durfden te vertellen. En wat kan ik boos worden dat mensen serieus een pleegkind ‘te moeilijk’ durven te vinden. Wat had je dan gedacht bij een veertienjarige puber (die niet dronk of drugs gebruikte en gewoon naar het VWO ging zonder te spijbelen).

Ik zit met tranen op de fiets en denk: ik ga er een blog over schrijven. Misschien lezen deze mensen het ook nog. Het is een kleine wereld immers. Ik hoop zo dat ze spijt hebben, dat zou me goed doen. Omdat ik een kleine pup was en zij twee volwassen mensen. Ze hadden beter moeten weten denk ik, nu nog steeds!

En ik realiseer me: oh ja, en daarom is voor mij dozen inpakken een beladen klus. Omdat ik dat in die jaren heel vaak gedaan heb. En omdat dat dus ook wel eens voor me gedaan werd, op een niet zo leuke manier. En ik realiseer me dat dit dus over de essentie van mijn werk gaat. Gebeurtenissen in het verleden en in het heden vloeien soms in je hoofd samen tot 1 geheel. Terwijl mijn verhuizing van nu, en de opgewonden reuring die de maand september met zich meebrengt nu samenhangt met een blij en gelukkig gezin dat gaat verhuizen. Niets minder dan dat!

Dus…september is weer als vanouds de maand van keuzes, vernieuwing en verandering. Dit keer ook met dozen inpakken. En heel misschien ook met het afsluiten van dit nare gevoel dat dertig jaar na dato ineens heel even de kop opstak.

Cathelijne

Blog Dozen inpakken