fbpx

Eerst moet ik nog de wereld redden

Ik lag een week in het ziekenhuis en oh oh oh wat had ik het druk. Met voor thuis alles regelen. Ik appte nog net niet naar Richard hoeveel zout iedereen wel en niet op zijn aardappels wil. Jeetje Lijn dacht ik ineens….wat ben je een controlfreak geworden zeg! In veel opzichten kan ik mega goed loslaten. Maar als het om mijn kids gaat, neig ik een beetje door te slaan. Het mag wel een tandje minder moet, om het zo maar te zeggen. Waar komt dit vandaan, al dat ‘moeten’? In feite zijn menselijke wezens please-machines. We zijn gebouwd om anderen blij te maken, om te voldoen aan the perfect picture. Dat is nodig om te overleven.

Let me explain: als je geboren wordt kun je nog vrij weinig. Slapen, poepen,brullen en eten, daar houdt het scala aan vaardigheden wel zo’n beetje mee op. Om te overleven ben je dus 100% afhankelijk van andere mensen. Het zijn de volwassenen die zorgen dat je veilig en gevoed bent. Er zijn wat biologische mechanismen die hechting stimuleren, want hechting zorgt ervoor dat mensen je lief vinden en voor je willen zorgen. Hechting komt van twee kanten, denk maar aan klittenband. Vanuit het kind betekent hechting dat hij/zij er alles aan doet om leuk en goed gevonden te worden. En daar komt de ingeboren please-machine om de hoek kijken. Ben ik wel leuk, doe ik het goed, voldoe ik aan de verwachtingen? Dat please-mechanisme gaat bij een baby natuurlijk anders dan bij een puber en nog weer anders bij een volwassene. Dus de vorm waarin we proberen leuk gevonden te worden door anderen verandert naargelang je leeftijd. Maar de essentie blijft hetzelfde: een oerverlangen om door anderen oké gevonden te worden. Dan mag je bij de stam blijven, word je niet in je eentje op de prairie gedumpt en loop je dus ook geen risico opgegeten te worden door welke gevaarlijke jager dan ook. We leven niet meer in de oertijd, er is geen stam meer en de laatste hyena is in Nederland naar Blijdorp gebracht. Denken we. Maar je doet het van binnen nog steeds. “Is mijn huis wel netjes? Was ik wel vriendelijk genoeg? Vinden ze mijn haar niet gek? Is mijn buik niet raar dik?” En ga zo maar door.

Cathelijne: “Laatst kreeg ik een appje van een cursist, tevens vriendin. Dat ging ongeveer zo: “Ik herinner me nog de dag dat ik jou leerde kennen en dacht ‘ze is een beetje onaangepast’ en toch voelt het goed. Nu ben ik ook steeds vaker de ‘onaangepaste’. En jee, wat voelt dat fijn! Nu weet ik dat onaangepast eigenlijk gewoon jezelf zijn is. Oeps…mijn ‘onaangepaste’ ik moest even zoeken, voelde ik het compliment of voelde ik vooral dat ik misschien toch een beetje gek gevonden wordt door de wereld? Ik besloot maar tot het eerste.!” Dat spanningsveld tussen je aangepaste ik en wat je echt zelf wil, is er eigenlijk altijd en bij iedereen. En soms dus op een heel praktische manier. Want voor wie ben jij die schone was aan het opvouwen? Voor wie moet dat nú en kan dat niet wachten? Wie zegt dat je eerst al die dingen perfect op orde moet hebben voor je mag doen wat jouw lijf nodig heeft? Verdien jij geen me-time, of een gezonde slaap? Jawel toch? Nou dat dus. Minder moeten…..meer……..????

Ben benieuwd wat er op jouw stippellijntjes komt