fbpx

Gaat het ooit over? – Blog van Renée

14 jan 2016 | blog

“Gaat het ooit over?”. Een vraag, die me als NLP trainer nog wel eens gesteld wordt. Met NLP kunnen we bewust worden van onze patronen en welke sturing erachter zit.

We kunnen ook een flinke deuk in een pak boter slaan, om de patronen waar je klaar mee bent te veranderen. “Word je dan iemand anders?”, vragen mensen mij, “is alles maakbaar?”. Eh… ja en nee. Ja, er is echt veel te veranderen en nee, je wordt niet een ander mens. Juist meer jezelf. Huh?

Okay, dat vraagt misschien om een voorbeeld.Een patroon van mij, dat misschien wel nooit over gaat, dat bij mij past, maar tegelijkertijd ook ontzettend veranderd is. Ik hou van ‘to do’ lijstjes en ik hou er al helemaal van om ze af te vinken. De sturing die erachter zit is, dat ik de waarden kwaliteit, professionaliteit en zorgvuldigheid belangrijk vind. Sommige mensen noemen het misschien perfectionisme, ik noem het al die voorgaande woorden. Ik wil, bijvoorbeeld, als ik beloof iemand te bellen op dag x, ook op dag x bellen. En zo bouw ik gedurende mijn werkdagen – inmiddels in mijn telefoon – een lijst van acties. Die vink ik dan lekker af als ik ze gedaan heb. Het geeft me het heerlijke gevoel, dat ik goed bezig ben (lees: zorgvuldig en professioneel). Daar komt nog bij, dat ‘doe je best’ een zinnetje is wat ik heel goed van vroeger ken en op een heel onbewuste laag, tijdens het afvinken, ook vrolijk door mijn hoofd spookt. Afvinken geeft me dus ook nog het gevoel, dat ik productief bezig ben geweest en enorm goed mijn best heb gedaan. Dit past me allemaal als een jas, het hoort bij mij en het helpt me ook mijn werk professioneel te doen. Ik beleef er plezier aan, het geeft me voldoening en het heeft me in mijn werk steeds ver gebracht. Niets aan de hand dus.

Behalve dat de lijst soms een waslijst wordt en ik niet meer kan voldoen aan mijn eigen lijst. Dan speelt er nog wat anders, ik hou ook enorm van vrijheid. Ik vind het heerlijk om mijn eigen tijd in te delen, te doen wat er in me opkomt. Dan ben ik creatief, ik barst van de ideeën en kom ik in mijn kracht. Ik voel me relaxed en vrolijk. Je voelt hem al aankomen hè? Als mijn lijst een waslijst is geworden, begint er wat te knellen aan mijn gevoel van vrijheid. Ik moet dan zoveel, dat het voelt alsof ik strak in folie ben gewikkeld, als een mummie. Geen adem, bekneld, niet meer productief, geen vrijheid. Laat staan zorgvuldig of professioneel. Dus wat is er nu veranderd? Is mijn patroon nu doorbroken, heb ik dit nooit meer en ben ik meer mezelf? Ook hier weer: ja en nee. Ooit voelde het alsof ik 24/7 in een ‘folie-pak’ zat en dat niet alleen op mijn werk. Daar kwam nog bij dat ik het imago had opgebouwd naar anderen én naar mezelf, van iemand die alles aankon! Ik dacht dat anderen ook echt alles aankonden en nooit een ‘folie-pak’ gevoel hadden. Dus ik moest het al helemaal niet laten merken, dat benauwde overbelaste gevoel. Ik vond mezelf een enorme kluns, dat ik het niet altijd allemaal aankon en dan werd mijn pak nog strakker. Dus vroeger was mijn enige weg: de bordjes hoog houden en proberen door mijn folie-pak heen te ademen. Ik kreeg chronische rugpijn. Zo erg, dat ik een half jaar ziek thuis ben geweest. Mijn baas moest me naar huis sturen. Je zou het ook een burn-out kunnen noemen, alleen dat kon ik toen nog niet.

Dus wat is er nu veranderd? Zo veel! Ik heb nieuwe patronen en strategieën ontdekt, om mezelf de ruimte te geven om lekker in vrijheid én zorgvuldig én productief te werken. Ik vraag aan anderen hulp als ik het nodig heb. Ik hoef niet meer aan een door mezelf opgelegd imago te voldoen. Ik mag laten zien dat ik het ook even niet kan of weet. Ik vind mezelf dan nog steeds een leuk mens. Ik maak nog steeds mijn ‘to do’ lijsten en laat ze vóór me werken. En soms, zo één keer in de zoveel tijd, als ik toch nog een dagje in mijn ‘folie-pak’ beland, heb ik tegenwoordig een zakenpartner en vriendinnetje die me helpt om mijn ‘to do’ lijst weer overzichtelijk te maken. Die met me spart welke dingen ik echt belangrijk en leuk vind, in plaats van alleen maar ‘moeten’. Die me vertelt dat ze me nog steeds lief vindt, ook als ik het niet allemaal af krijg en zorgvuldig doe. En dat geeft dan weer kracht, plezier en vrijheid.

Groet, Renée Hilverdink

Blog Gaat het ooit over

Noot van genoemde zakenpartner/vriendinnetje:
Heerlijk om eens in het hoofd van iemand te mogen kijken, die je al heel goed kent. Wat heerlijk om te lezen dat iemand, die ogenschijnlijk altijd alles kan, ook last kan hebben van dingen. Waarom is dat heerlijk? Omdat dat mijn gevoel dan weer minder sukkelig maakt, als dingen te veel, te groot of te moeilijk zijn. Als ik iets niet wil, maar wel moet, van mezelf. Ook al werkt het bij mij weer heel anders van binnen. Dat is ook een bewustwordingsproces. Bijvoorbeeld, door dit blog te lezen. Mijn gevoel van te veel en te druk wordt namelijk juist niet gevoed door lijstjes. Bij mij werken lijstjes bevrijdend, want als het in een lijstje past, dan kan het niet veel zijn. In mijn hoofd worden dingen makkelijk groot en veel. Ik loop dan vast op een gebrek aan gevoel van vrijheid en een teveel aan gevoel van ‘moeten’. Afgesproken: zij minder lijstjes. Ik meer. Leuk hè, hoe verschillend.
Ben benieuwd wat jij van binnen doet (-: