Het GROTE SCHULD&SCHAAMTEMONSTER

Het zal wel stress van school zijn hè?

Kan iemand mij vertellen waar deze huisarts Joost Zaat woont zodat ik naar hem toe kan verhuizen? Treffende column over hoe we zo graag willen dat al onze klachten een naam hebben, omdat ze anders niet bestaan. Maar waarom eigenlijk vraag ik me af? Ik fantaseer nog even door op zijn stelling. We willen volgens mij niet alleen weten hoe de klacht heet, maar het liefst ook de oorzaak en de behandeling. En het allerfijnste is als het opgelost kan worden met een pil voor quick fix. En ja, ik zal ook als eerste in de rij staan voor die pil die me van een vervelende klacht afhelpt. Maar we willen dit niet alleen omdat we van onze klachten af willen, er speelt nog iets anders mee: HET GROTE SCHULD&SCHAAMTE-MONSTER.

Hoe vager de klachten, hoe meer het MONSTER in ons kan kruipen. Ik noem er een paar, soms met en soms zonder naam: psychische klachten, psychosomatische aandoeningen, chronische darmontstekingen, migraine, fibromyalgie, ME, terugkerende buikpijnen, aspecifieke rugpijn, plotselinge spierpijn, uitval van spieren, en zo kan ik nog wel even doorgaan. In medische kringen hebben we er overigens toch wel een naam voor: onbegrepen klachten. En als een klacht vaag is, geen naam, oorzaak of eenduidige behandeling heeft, dan willen we het vaak tóch een oorzaak geven, soms door artsen, soms door je omgeving en stiekem ook door jezelf. En dan is er een hele makkelijke oorzaak waar we altijd op terug kunnen vallen: ‘het zal wel tussen je oren zitten’. En voor je het weet voelt het als jouw eigen schuld en daar schaam je je dan weer voor. Herkenbaar?

Overigens ik geloof er in dat lichaam en geest elkaar immens beïnvloeden. Maar áls iets al tussen je oren zou zitten, betekent het niet dat je dan even knop om kan draaien; laat staan dat het jouw schuld is. Een mens zit veel complexer in elkaar dan zo’n simpele oorzaak-gevolg.

Ik denk aan mijn zoon die 5 jaar klachten heeft gehad van hevige hoofdpijn. Afwisselend daardoor soms maandenlang 3 à 4 dagen per week in bed heeft moeten liggen, zijn school niet ‘normaal’ heeft kunnen afmaken, tot sinds kort 1 dag per maand hoofdpijn. Gelukkig konden we het op een gegeven moment een naam geven, migraine. Want tja, regelmatige hoofdpijn klinkt wel heel erg als spanning, stress en tussen de oren. Dat voelde bijna dagelijks als schuld en schaamte voor mij als moeder, want als het tussen de oren van mijn zoon zit… wat zegt dat dan over de kwaliteit van mijn moederschap. En daar werd ik ook fijntjes, met hele goede bedoelingen, elke keer weer opnieuw aan herinnert. Als ik over zijn hoofdpijn sprak, kwam er een soort spervuur van vragen van mijn betrokken gesprekspartners over me heen. Zo’n gesprek ging ongeveer zo: Weten ze wat de oorzaak is? Nee, de medici weten niet wat de oorzaak is van migraine, er zijn soms triggers, maar dat is bij iedereen verschillend en soms zijn ze er ook niet. En kan hij geen medicijnen nemen? Nee geen enkel medicijn werkt bij hem. Ook niet dat medicijn? Nee, ook niet dat medicijn. Heb je al acupunctuur (of welke ander alternatief) geprobeerd? Ja, we hebben zo goed als alles wat er op dit gebied te koop is al geprobeerd. Het voelt als een aanval waarop je je met hand en tand moet verdedigen. En geloof me mensen zijn heel volhardend en creatief in hun vragen, want HET GROTE SCHULD&SCHAAMTE-MONSTER kruipt niet alleen in jou, maar ook in hen. Iedereen wil graag helpen en iedereen wil graag oplossen! En als er geen oplossing voor is dan ‘moeten’ we toch iets noemen want het ongemak van niet kunnen helpen of oplossen is anders te groot. Dus na alle vragen doorgeworsteld te hebben waardoor de druk op mijn kwetsbare moederhart onhoudbaar leek, kreeg ik nog als klap op de vuurpijl de welbekende oneliner: ‘Nou dan zal het wel stress van school zijn hè’.

‘Nou dan zal het wel stress van school zijn hè’.

Hoe helpend en zacht zou het voor mijn moederhart zijn geweest als er vaker tegen me gezegd was, goh wat naar, ik leef met jullie mee, hoe is het nu met jullie, hoe houden jullie het vol? Zonder het te willen oplossen, zonder al die goed bedoelde maar als aanval voelende vragen. Gewoon er zijn en het ongemak verduren dat je niet kan helpen en er nu geen oplossing is. En dat voelt kwetsbaar maar ik doe het toch. Dus ik geef toe aan mijn eigen ongemak, schuld en schaamte en erken dat ik niet op al die vragen antwoord hoef te geven. Ik vertel wat ik nodig heb aan dierbaren en als ik bij een borrel weer een boel goedbedoelde adviezen krijg, moet ik ‘opeens een drankje halen’.

Groeten, Renée

NLP en Onderwijs; meer bereiken door minder te doen

NLP & Onderwijs; Meer bereiken door minder te doen De start van het schooljaar. Alles op een rijtje en goed georganiseerd was ik als beginnend leerkracht. Het zou mij natuurlijk niet gebeuren dat ik aan het schooljaar zou beginnen zonder gedegen voorbereiding!...

Glaasje water is de oplossing voor alles

"Zal ik een glaasje water halen?" De eerste zomerse dag, loop ik door de Delftse binnenstad in een lekker jurkje en sandaaltjes. Kennelijk moeten mijn voeten even wennen aan dit minder degelijke schoeisel want er gaat iets mis. Flats… voluit op mijn snufferd. Omdat ik...

Vragen staat vrij. Waarom is het dan zo moeilijk?

Elke maand mogen we een ochtendje op school meekijken, dan mag je kind je een lesje geven. Zo had Charlotte bedacht dat ze heel graag een keer wilde dat haar broer van 13 komt kijken en dan wilde ze hem een lesje geometrie of wortels of machten geven. Iets dat hij...