fbpx

Sociaal liegen

Liegen is gezond. Huh wat?

Met sociaal liegen bedoelen we dan dat we aan de buitenkant iets anders doen dan we aan de binnenkant voelen. Stel je voelt je moe en een beetje verdrietig. Vervolgens kom je een bekende met een grote glimlach op zijn of haar gezicht tegen die vraagt: “Hé, goeiemorgen, alles goed?” Grote kans dat jouw antwoord met een strakke glimlach is: “Ja, top joh. Alles goed, bij jou ook?”

Want weer vanuit dat sociale brein bezien: we willen niet anders zijn, doen onbewust aan kopiëren en vooral niet uit de toon vallen. Dus houden we het allemaal onder de pet, die ruzie met je partner, het feit dat je eigenlijk doodmoe bent of dat je je kids wel achter het behang kunt plakken. In dit voorbeeld is dit op zich niet heel verkeerd, want wie zit er te wachten op een klaagzang? Niet in de laatste plaats jouw eigen brein en cellen, dus soms heeft dat ‘sociale liegen’ weer een goedbedoelde functie.

Als je bijvoorbeeld door een stel uit de buurt wordt uitgenodigd voor een ‘gezellig’ etentje waar je geen zin in hebt, ga je natuurlijk niet zeggen dat zij niet kan koken en je liever gewoon doodgaat dan de hele avond naar zijn niet-grappige grappen te moeten luisteren. Dat je ‘helaas niet kunt’ klinkt een stuk aardiger.   

Dat sociale liegen geeft vooral voor (hoog)gevoelige mensen gedoe. Want je weet dan niet meer of je op de buitenkant (de woorden) van iemand moet afgaan, of op wat je eronder voelt zitten. Dat kan best verwarrend zijn.
In positieve en negatieve zin zijn we allemaal uitgerust met antennes waarmee we van alles voelen waarvan een ander denkt dat we niets in de gaten hebben. Toegegeven, de een heeft betere antennes dan de ander, maar omgekeerd denken wij ook vaak dat anderen op een feestje van geen kanten in de gaten hebben dat jij en je partner eigenlijk slaande ruzie hebben maar het niet op tijd voor het feestje hebben kunnen bijleggen. De hele avond gaan de dodende blikken over en weer en de een zeikt de ander nog minder subtiel af en vice versa. Waanzin om te denken dat anderen dit niet voelen alleen omdat we het niet vertellen. En ook als je je rot voelt maar vertelt hoe leuk je alles vindt, voelen anderen dat doorgaans haarfijn aan. Niet dat ze altijd precies kunnen duiden wat er dan van binnen gaande is. Maar dat er iets gaande is, hebben we meestal wel door. Lang leve onze spiegelneuronen.

Hoe is het gesteld met jouw antennes? Zijn ze een lust of een last? We horen het graag van je!