fbpx

Zorgen maken – Blog van Renée Hilverdink

21 mei 2015 | blog

Ik heb weerstand tegen ‘me zorgen maken’. Er is soms genoeg om me zorgen over te maken in mijn leven hoor! Mijn kinderen, mijn werk, de wereld, de maatschappij, mijn cursisten. Maar ik wil het gewoon niet. Ik vertik het.

Hoe het zo is gekomen? Mijn moeder maakt zich overal zorgen over. Over de wereld, over Nepal, over hoe het nu verder moet met de economie, hoe het met Rusland zal gaan… Over mij, of ik wel voldoende zekerheid heb ingebouwd als ondernemer-trainer, of ik wel een tekentang in mijn tas heb want misschien krijg ik anders de ziekte van Lyme … Over al haar kleinkinderen, of het wel goed gaat in het verkeer, of school wel lukt, of ze gezond zijn, of ze een goede baan krijgen, of hun partner wel bij hun blijft. Je kunt het zo gek niet bedenken, groot of klein, reëel of niet reëel,  ze maakt zich er zorgen over. En mijn reactie op al die zorgen was:  oplossingen aan te dragen, vertellen dat het zo erg niet was, geruststellen en proberen haar vrolijk te maken Doen wat Brené Brown in het hier onderstaande filmpje ‘sympathie’ noemt. Overigens dat oplossen of haar vrolijk krijgen dat lukte natuurlijk niet.

Alweer een aantal jaren terug, tijdens mijn opleiding Systemisch Werk, ontdekte ik iets interessants. In het systeem van mijn moeder staat ‘zorgen maken’ gelijk aan ‘liefde geven’. Dus hoe meer zorgen je maakt over anderen, hoe meer je toont hoeveel je om anderen geeft. Wat een eye-openers voor mij! Als eerste, mijn moeder heeft dus, op haar manier, bakken vol met liefde gegeven! En als tweede: dus daarom voelde ik me mijn hele leven schuldig. Ik wilde me én geen zorgen maken waardoor ik me niet in het systeem voelde passen, én ik kon haar zorgen ook nog eens niet oplossen. Ik heb lang gedacht dat ik niet helemaal klopte op dit stuk.

Ik maak me geen zorgen, maar ik voel wel! Ik voel verdriet om Nepal. Ik voel machteloosheid om mijn 17-jarige zoon die te vaak migraine heeft. Ik voel angst om de dingen die er gebeuren in de wereld. Ik voel soms angst voor de toekomst. Ik voel boosheid als er mensen onrecht wordt aangedaan. En ik voel ook bakken vol met liefde voor mensen om mij heen, mijn familie en vrienden, mijn kinderen, mijn cursisten. Ik geef ook om vluchtelingen, mensen zonder huis, mensen in oorlog. Ik toon het alleen anders dan bijvoorbeeld mijn moeder deed. Omdat ik de overtuiging heb dat ‘zorgen maken’ een stemming is die niemand zal helpen, anderen niet en mij niet. Mijn zoon wordt er niet beter van als ik me zorgen maak. En Nepal ook niet.

Waar ik dan wel in geloof? Ik geloof in andere stemmingen die in mijn ogen meer helpend zijn. Wat dat is, verschilt per keer. Een stemming van vertrouwen, van geloof in het goede, van kracht, van mogelijkheden, van er werkelijk zijn voor de ander, van actie.

Inmiddels heb ik geleerd geen oplossingen meer aan te dragen voor mijn moeder. Want stiekem zat in het aandragen van die oplossingen toch wel een beetje ‘zorgen maken’ over mijn moeder. Ben ik toch niet uit een ander nest gevallen denk ik. Nu kies ik ervoor om er voor haar te zijn en haar liefde te geven. De ‘empathie’ van Brené Brown.

Hartelijke groet uit Delft,

Renée