fbpx

Ferry

Ferry Onderwater

Nadat ik via een coach het advies kreeg om de NLP Practitioner te gaan volgen, stapte ik vol enthousiasme in. En alhoewel ik de modellen en de informatie fantastisch vond bleef ik het in het begin heerlijk buiten mezelf houden. In blok drie begonnen er ineens kwartjes te vallen. Niet 1, niet 2, bergen kwartjes kwamen in beweging. Tot de dag van vandaag blijven ze vallen! Soms een tijdje wat minder of zelfs niet, dan ineens komt er weer eentje en (regelmatig) komt er weer een bergje het systeem in.
“Plek” was vaak een dingetje voor mij, het was vooral iets waar ik heel erg mijn best voor moest doen, waar ik sterk voor moest zijn. Tijdens de practitioner ervoer ik de kracht van de groep, bewonderde ik mijn medecursisten en wilde ik dit graag laten blijken. Stiekem kocht ik in de pauze rozen, legde bij iedereen een roos op de stoel en ging na de pauze stilletjes zitten. Spannend genoeg vond ik. Mijn trainster Jolanda dacht er anders over en zo zat ik voor de groep te vertellen waarom ik dit had gedaan. Op dat moment leerde ik dat mijn kwetsbaarheid ook krachtig kon zijn en dat ik een plek kreeg zonder dat ik daar voor vocht! Ik leerde mijn gevoel weer meer te ervaren en een betere balans te vinden tussen ratio en emotie.
Na de practitioner wilde ik meer! Nog meer voelen, weer op zo’n manier verbonden zijn met een groep mensen dus de Master Practitioner was een logische stap.

Doordat de 1e verdieping ons tijdens de practitioner kennis had laten maken met Systemisch Werk wilde ik héél graag meer daarmee doen. Nu ik weer zoveel kon voelen vond ik het nog niet altijd makkelijk om dat gevoel dan weer te duiden. Ik leerde veel over (mijn) familiedynamieken, over systemische sturing achter mijn gedrag waardoor ik weer wat meer van mezelf een plekje kon geven. En ik kreeg de grootste cadeautjes van mijn medecursisten wanneer ik mocht representeren. Hoe mooi vind ik het om te mogen voelen zonder dat dat voor mijzelf een betekenis heeft (al blijkt regelmatig achteraf dat dat íets genuanceerder ligt).

Nu ben ik de trainersopleiding aan het afronden. Jaren geleden elders begonnen als een soort ‘uit huis gaan’ ben ik nu weer thuis bij De 1e verdieping. Heerlijk en leerzaam om die beweging te hebben mogen maken en hier de cirkel rond te maken.

Mijn missie is om zoveel mogelijk mensen de liefde voor zichzelf weer te laten ervaren, blij te zijn met wie we zijn om van daaruit verder te mogen groeien. Zoals Tony Robbins zegt: You either grow or you die.

Afsluitend nog de quote die boven mijn bed hangt: “Als je blijft kijken naar waar de zon onder ging, zul je hem nooit meer op zien komen:”

Ik hoop jullie tegen te komen in één van onze trainingen, workshops en/of voor een goed (coach)gesprek!