De eerste verdieping - Blog
Perfect zijn is ook niet alles
Cathelijne (1971-2022) was grondlegger van De eerste verdieping en de mensgerichte aanpak.
blog
Een bon. Op de voorruit. Pontificaal op mijn nieuwe auto. Nu weet ik niet wat er bij jou gebeurt, maar als ik een bon zie, dan gaat er eerst even een fikse vecht-vluchtreactie door mijn lijf. Ik baal en ben boos tegelijk. Het gevoel dat ik zonder er bewust van te zijn iets verkeerd heb gedaan. Dit vind ik heeeeell vervelend! Bewust iets verkeerd doen gaat nog wel, dat heet gewoon gepast baldadig. Maar per ongeluk? Bleh….dan gaan er allemaal oude patroontjes in werking.
Bijvoorbeeld: ik ga meteen bedenken hoe ik de schuld van deze stommiteit kan afschuiven!
Dat heb ik pas sinds kort door hoor dat ik dat doe. Maar, ik hou er kennelijk zo enorm niet van om fouten gemaakt te hebben, dat ik het liefst dat snel van me afschudt. Niet door het te vergeten maar door het of recht te kletsen of te bedenken wie er eigenlijk net even iets meer schuldig aan is dan ik!
Als ik een verkeerde afslag neem in de auto terwijl een van de kids tegen me aankletst, komt het doordat ze me afleidden. Als ik een bezwaarschrift te laat op de bus doe, komt dat omdat mijn man de laatste postzegel heeft verbruikt. Als ik struikel komt dat omdat iemand anders zijn zooi niet opruimt.
Terwijl feitelijk ik degene was die verkeerde afslag nam, ik degene was die niet gecheckt heeft of er postzegels waren en ik degene was die haar voeten niet optilde.
Ken je dat?
Dat enorme gevoel van ongemak als er iets ‘mis’ gaat? Zelfs dat heeft weer heel basaal te maken met het gegeven dat we er alles maar dan ook alles aan doen om niet gek, stom of raar gevonden te worden door de omgeving. Het is iets heel biologisch om datgene te doen wat maakt dat je door de groep wordt ingesloten. Vroeger was dat je stam, nu is dat een veel complexer geheel van allemaal losse wereldjes (je werk, je gezin, de school van de kinderen etc). Biologisch bezien hadden en hebben we het nodig om aangesloten te blijven op anderen. En om aangesloten te blijven op anderen, willen we onszelf wel eens afsluiten van onszelf. En dus geven we onszelf, ook weer onbewust, de opdracht zo nuttig, lief, dienstbaar, perfect als mogelijk te zijn. Fouten maken past daar niet in dus bij een ‘fout” wil het brein daar zo snel mogelijk vanaf.
Goed, terug naar de parkeerboete: ik klim meteen in de telefoon om man te bellen. Hij had niets verkeerd gedaan. De gemeente wel, gelukkig. We hebben namelijk een parkeervergunning en die is per 1 januari overgezet. Systeem niet up to date, dus ten onrechte een bon. Wist ik ook wel hoor. En toch even die schok door mijn lijf.. Zo enorm geconditioneerd
‘ik heb vast iets verkeerd gedaan en hoe kom ik hier snel weer vanaf’
Tja, fouten maken
Nu liep het ‘goed’ af maar soms ook niet en dan heb ik dus gewoon een fout gemaakt. En stel nou dat je niet alles goed hoeft te doen in je leven, dat je gewoon missers mag maken, zonder schuldgevoel of angst ‘voor wat anderen er van vinden’. Want die biologische noodzaak om helemaal perfect te liggen bij anderen is anno 2018 al een heel stuk minder dan in de oertijd.
Fouten maken mag: hoe lekker zou dat zijn!
Groet, Cathelijne
Ben je nieuwsgierig naar mensen en hun drijfveren, inclusief die van jezelf? Schrijf je dan nu in voor de gratis Informatieavond NLP
Help! Ik voel me schuldig dat ik me zo vaak schuldig voel
Ken je dat moment dat iemand op straat tegen jou aanloopt en dat je al sorry hebt gezegd voordat je het überhaupt door hebt? Of dat je in een stille ruimte ineens heel luid een blikje opent en van...
Mindfulness, werkt dat eigenlijk?
Bewuster in het leven staan, meer in het nu zijn, niet zo overmand worden door al die gedachten en emoties. Dat willen we allemaal wel, toch? Mindfulness beoefenen is mooi, en heel...
Van een overvol naar een leuk leven
Voordat ik in aanraking kwam met persoonlijke ontwikkeling voelde ik me vaak een poppetje dat vastzat aan allemaal draadjes. Ik kon geen kant op. Het waren wel allemaal leuke draadjes hoor: had een...