Iedere woestijn heeft zijn wel

Afgelopen november was ik een week in de woestijn van Marokko, een stiltereis. Heerlijk een week stil zijn, wandelen om de rust en ruimte van de woestijn te voelen. Deze dagen denk ik vaak aan die week terug. Zo vond ik tijdens de eerste dagen van die reis dat er te veel gesproken werd in de groep. Ik kreeg na het uiten van wat irritatie het antwoord dat ik misschien moest leren om de stilte te integreren in het gewone, het dagelijkse.

Wat ik namelijk doe is veel werken, altijd druk zijn en dan wil ik één keer per jaar stilte om mij heen om op te laden, zodat ik daarna weer in hetzelfde tempo door kan gaan. ‘Misschien moet je stilte in jezelf meer gaan integreren’ is een zin die is blijven hangen. Natuurlijk had ik gewild dat de begeleidster de groep ging aanspreken en meer ging sturen op die stilte. Haar reactie beviel mij dan ook in eerste instantie niet en toch is het die zin die is blijven hangen.

Ooit zei één van mijn leermeesters dat het leven steeds opnieuw een taak voor je heeft. Ik zie dat nu ook zo. Je kan leuk naar Marokko gaan en jezelf wentelen in de stilte, maar de ‘proof of the pudding is by eating it’. En dat is nu mijn opdracht. Ik kan niet meer wegrennen en mij verliezen in fijne groepen deelnemers, individuele coachgesprekken of nadenken met opdrachtgevers over ontwikkeling van medewerkers. Ik zit thuis en heb dit te verduren. Zelf zeg ik wel eens tegen mensen als we tijdens de begeleiding op een ongemakkelijk stuk komen ‘ben er maar ff mee’. En daar oefen ik nu zelf iedere dag ook mee. Natuurlijk ren ik nog steeds rondjes in het bos om 7 uur ’s ochtends en ga ik daarna de ramen lappen, maar ik train mijzelf ook om stil te staan. Het is én én: de rust toe laten en de onrust verduren. Het lukt met vallen en opstaan. Mijn lijf is in ieder geval best tevreden en mijn kinderen zijn verbaasd dat ik echt stil kan zitten.

Iets anders dat die begeleidster in de woestijn tegen mij zei was: ‘Stop met hard werken en zo je best doen. Vertrouw erop dat het je toe komt’ en mij werd meer zachtheid toegewenst. Ik heb deze boodschap geïnterpreteerd als loslaten en meer vertrouwen in het grotere geheel. Ik ben nogal van de maakbaarheid, dingen regelen om zo controle te houden en als het mij niet bevalt doe ik er een tandje bij. En ja, dan kan ik het contact met mijzelf verliezen en hard worden. Dat klopt. Op dit moment valt er niet veel te regelen en verlies ik het gevoel van controle. Vertrouwen niet door hard mijn best te gaan doen, maar door helemaal niets te doen en mij toevertrouwen aan iets dat groter is. Zelfs het opschrijven van die laatste zin voelt als een zonde. Niets doen! Daar zit bij mij een sterke overtuiging op. Van nietsdoen kan je doodgaan, ga je het niet redden.

Ik ben nu aan het oefenen. Kome wat komt. Het leven lijkt mij hier een paar maanden voor te geven. Ze weten ‘boven’ kennelijk dat ik hardleers ben.

H. Marsman heeft een mooi gedichtje geschreven wat ik vaak gebruik als leidraad en wat mij nu opnieuw helpt in wat ik heb te doen

Ontgin waar niemand vruchtbaarheid vermoedt

Iedere woestijn heeft zijn wel

Geloof onafgebroken

Liefs, 

Christine Slootweg