Aanraken

Mijn rechterarm heeft een hele gekke tik. Als ik een bekende tegenkom die normaal gesproken in de categorie ‘knuffelbaar’ valt, gaat mijn arm spontaan omhoog. Daarna weer naar beneden hoor, anders staat het ook zo stom. En het lijkt alsof het een grapje is, maar eigenlijk ben ik best wel serieus. Je lichaam begint ruim op tijd met een beweging tot begroeting, al vóór die persoon dichtbij genoeg is. Want je brein moet wel even het hele pad afleggen van: persoon zien – beslissen in welke categorie deze valt – keuze maken voor hug, hand, zwaai of iets anders – motorische actie.

Nou gaat die keten van processen zo snel dat je dat zelf niet eens door hebt. Behalve na nu dus want de eerstvolgende keer dat jij iemand ontmoet denk je even aan dit blogje en word je je wél bewust van dit eerst nog onbewuste proces. Hahahaha, wat een mindfuck kun je eigenlijk uithalen met een blogje alleen al hè? Wat biedt dat een mogelijkheden vind je niet? Als het gaat om positieve beïnvloeding van mensen om je heen. Welke vraag kun je stellen, welk voorbeeld kun je geven, welke informatie vertel je waarmee je onvermijdelijk het gedrag van een ander beïnvloedt! Als je dan toch de hele tijd zonder dat je het door hebt, jezelf en anderen beïnvloedt met wat je (niet) doet, denkt, voelt….. maak dan dat onbewuste proces bewust zodat je het kan inzetten. Dat is wat mij betreft dus de essentie van NLP. Je kunt niet niet-beïnvloeden dus als je dan toch bezig bent, doe het dan om de wereld en jezelf een beetje mooier kleuren. En ik moet denken aan een zin die steeds weer terug komt in het boek Bezonken rood van Jeroen Brouwers: