De eerste verdieping - Blog
De wereld op je schouders dragen!
Een koude januari ochtend. Ik ben die nacht niet thuis geweest voor werk en sta de auto ijsvrij te maken.
M’n telefoon gaat, het is mijn vriendin en ze vertelt dat ze gevallen is met de fiets.
Hoe gaat het?
Ja, waardeloos. Mijn hand doet onwijs pijn en ik kan hem niet goed gebruiken! De kinderen moeten nog naar school en met die hand moet ik zeker naar het ziekenhuis.
Shoot denk ik! Alleen met twee kids, je hand niet kunnen gebruiken en ik zit zo ver weg!
Ik voel natuurlijk met haar mee, maar ook machteloos. En schuldig!
Want ik heb geslapen in een hotel, een heel relaxte ochtend gehad en zij heeft een enorme klus geklaard. Eindstand een gebroken hand, een paar weken letterlijk onthand door gips en pijn!
Als we elkaar later zien en de eerste schrik achter de rug is bespreken we hoe we het de komende tijd gaan doen:
Natuurlijk, ik breng de komende weken de kinderen wel naar school
Geeft niet als ik later moet beginnen.
Natuurlijk…
.. ga ik naar zwemles en haal en breng ze naar sport
.. zorg ik dat het eten klaar staat zodat je het alleen even hoeft te warmen
.. doe ik er wel wat extra dingen bij
Kom maar op!
En voor ik het weet trek ik alles naar me toe, en ja, het is ook gewoon nodig!
Naast mijn drukke agenda probeer ik al deze ballen hoog te houden en te regelen. Maar wat ken ik dit patroon! Van keihard werken, alles naar me toe trekken en het al-le-maal managen. En dan vooral in m’n uppie!
De wereld op m’n schouders dragen geeft me ook een gevoel van kracht. De prijs die ik er voor betaal is dat ik stop met voelen en daardoor niet voel dat het me ook wat kost.
En dat zij nog genoeg ook wel kan en dat er genoeg mensen om ons heen zijn om bij te springen, verlies ik helemaal uit het oog.
Tot er ergens iets knapt en ik er helemaal klaar mee ben.
Ik voel me boos, gefrustreerd en vind het oneerlijk dat ik alles alleen moet doen.
Maar niemand die dat gevraagd had hoor, dat had ik allemaal helemaal zelf bedacht.
Ik ben blij dat ik door alle persoonlijke ontwikkeling veel meer begrijp van mezelf. Zodat ik sneller bewust ben van dit oude patroon en er daardoor ook uit kan stappen.
Ik merk nu gewoon veel eerder dat ik weer vol in mijn ‘ik moet de hele wereld redden syndroom’ ben gestapt en mezelf een halve burn-out bezorg.
Dit helpt me om het grotere plaatje weer te zien, bewust te zijn dat ik in dit oude redders-patroon zit zodat ik er ook weer afstand van kan nemen. Om van daaruit te voelen, wat is er nu echt goed en kloppend.
Voor mij, voor mijn omgeving, mijn vriendin én ons gezin.
Warme groet, Bart
Ben je nieuwsgierig naar mensen en hun drijfveren, inclusief die van jezelf? Schrijf je dan nu in voor de gratis Informatieavond NLP
Help! Ik voel me schuldig dat ik me zo vaak schuldig voel
Ken je dat moment dat iemand op straat tegen jou aanloopt en dat je al sorry hebt gezegd voordat je het überhaupt door hebt? Of dat je in een stille ruimte ineens heel luid een blikje opent en van...
Mindfulness, werkt dat eigenlijk?
Bewuster in het leven staan, meer in het nu zijn, niet zo overmand worden door al die gedachten en emoties. Dat willen we allemaal wel, toch? Mindfulness beoefenen is mooi, en heel...
Van een overvol naar een leuk leven
Voordat ik in aanraking kwam met persoonlijke ontwikkeling voelde ik me vaak een poppetje dat vastzat aan allemaal draadjes. Ik kon geen kant op. Het waren wel allemaal leuke draadjes hoor: had een...