De eerste verdieping - Blog
Help! Ik voel me schuldig dat ik me zo vaak schuldig voel
Ken je dat moment dat iemand op straat tegen jou aanloopt en dat je al sorry hebt gezegd voordat je het überhaupt door hebt? Of dat je in een stille ruimte ineens heel luid een blikje opent en van binnen in elkaar krimpt bij het idee dat het anderen stoort?
Ik kan me voorstellen dat heel veel mensen daar totaal niet over nadenken. Maar ik ben niet anders gewend.
Bijvoorbeeld toen ik laatst een etentje af moest zeggen omdat ik verkouden was en ik me vervolgens de hele dag schuldig voelde en niet goed kon uitrusten. Of toen ik op mijn werk in de keuken een boterham stond te smeren en dus een collega even geen koffie kon zetten.
In beide gevallen is het woord ‘sorry’ mijn mond al uit voordat ik het doorheb, en waarschijnlijk ook nog eens in viervoud.
Pas toen anderen me er op wezen, besefte ik me hoe diepgeworteld dit ‘sorry-zeggen’ in mijn systeem zit. Niet alleen in wat ik doe, maar ook in wie ik denk dat ik moet zijn.
“Waarom voel jij je altijd zo snel schuldig?”
Die vraag raakte mij.
Want ik werd meteen teruggebracht naar mijn middelbare schooltijd, waar ik door mijn angststoornis niet naar school durfde en waar thuisblijven voelde als falen, maar naar school gaan als verdrinken.
Die periode heeft me, zonder dat ik het toen doorhad, geleerd dat ik niet mocht kiezen voor mezelf zonder daar een prijs voor te betalen.
Dat mijn grenzen op dat moment vooral maar lastig waren voor anderen. En dus leerde ik: aanpassen is veiliger dan voelen.
Ik zal niet beweren dat alles op dat moment is ontstaan, want er zitten ook nog wel wat systemische patronen uit mijn familie van herkomst, maar het heeft zeker meegespeeld.
Ook nu nog betrap ik mezelf erop dat ik soms mijn behoeftes nog op de tweede plaats zet. Dat ik dingen zeg als ‘maakt mij niet uit’ terwijl het me eigenlijk wél uitmaakt. Of dat ik wél voor mezelf kies, maar vervolgens alsnog de hele dag met een schuldgevoel rondloop.
Maar ik begin wel langzaam te leren dat mijn grenzen aangeven niet egoïstisch is, en dat sorry zeggen niet altijd nodig is om geliefd te blijven. Soms helpt het al om het schuldgevoel gewoon op te merken, zonder er meteen iets mee te hoeven doen. Alleen maar even voelen: dit is oud, dit is niet van nu.
En wat heerlijk dat het me, met dank aan onder andere alles wat ik over mezelf geleerd heb in de NLP Practitioner, ook steeds meer lukt om voor mezelf te kiezen!
Ben je nieuwsgierig naar mensen en hun drijfveren, inclusief die van jezelf? Schrijf je dan nu in voor de gratis Informatieavond NLP
Mindfulness, werkt dat eigenlijk?
Bewuster in het leven staan, meer in het nu zijn, niet zo overmand worden door al die gedachten en emoties. Dat willen we allemaal wel, toch? Mindfulness beoefenen is mooi, en heel...
Van een overvol naar een leuk leven
Voordat ik in aanraking kwam met persoonlijke ontwikkeling voelde ik me vaak een poppetje dat vastzat aan allemaal draadjes. Ik kon geen kant op. Het waren wel allemaal leuke draadjes hoor: had een...
Voor al die NLP fans die van persoonlijke ontwikkeling houden
Vanaf het eerste moment dat ik met NLP en persoonlijke ontwikkeling in aanraking kwam, voelde ik me net als ‘Pacman’. Nog steeds eigenlijk. Ik hap namelijk alles gretig op wat met persoonlijke groei te...