De eerste verdieping - Blog
Hulpbronnen hulpbronnen hulpbronnen
Vandaag gebeurde het. Het telefoontje. Van de coördinator van school. Met een vervelende mededeling. Mijn lijf gaat meteen in de overlevingsmodus, wat wel als voordeel heeft dat ik heel alert ben en dan onwijs goed kan luisteren. Oei, wat hij heeft gedaan is echt niet ok! En, zegt ze, hij heeft niet overzien wat hij hiermee heeft aangericht. Hij wordt geschorst voor 1 dag. Het is het protocol van de school en ik snap dat er consequenties aan zitten.
Ik rond het gesprek ogenschijnlijk rustig af met coördinator maar whooh het giert door mijn lijf. Ik denk: hulpbronnen, hulpbronnen, hulpbronnen.
Ik kan ze even niet in mezelf vinden, dus denk dat ik iemand anders nodig heb om weer even te kunnen kalmeren en alles in perspectief te zien. Nu is hulpvragen niet echt iets wat ik heel makkelijk doe (meestal kan ik het gewoon allemaal zelf, ja duhhhh!).
Wat zit er achter dit gedrag? Wat maakt nou dat hij dit heeft gedaan? Wat wil hij hiermee vertellen? Al die vragen spoken door mijn hoofd. Met alles wat we al weten en meegemaakt hebben denk ik “oh kerel wat moet jij het zwaar hebben. Wat wil je graag dat de wereld jou ziet!” De tranen prikken achter mijn ogen. En het raakt zo’n oud stuk in mij. Ergens voel ik mijn chiwawa een beetje ontwaken (snap je het nog?).
Ik app mijn collega’s in onze appgroep: “Ik heb support nodig, wie oh wie heeft tijd voor een belletje?” En dan wachten tot er iemand reageert. En dat gebeurt. Met deze lieve collega zit ik 40 minuten aan de bel. Ze luistert, stelt vragen. En het mag er allemaal zijn. En nee, ik ben niet boos op mijn zoon. Wat heeft hij nu nodig? Ik wil er zijn als moeder. En hij is oke, met alles wat er is. Het is zo goed te voelen in mijn lijf: alle liefde die ik voor hem heb. Van mijn kruin tot in mijn kleine teen, in al mijn cellen. Dankbaar voor alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd. Wat ik nu zo in praktijk aan het brengen ben. Hoe trots ik op mezelf ben om op deze manier hulp te vragen. Dankbaar voor de hulp die komt.
Het wordt nu weer helder in mijn hoofd. En ik voel ik liefde in mijn lijf. Zo veel liefde voor mijn mannetje dat naar de wereld schreeuwt.
Twee uur eerder dan verwacht komt mijn hij thuis. Met lood in zijn schoenen.
We maken contact, écht contact. Ik zit naast hem. Met al mijn liefde en het hij-is-helemaal-oke gevoel. En dit is wat hij op dit moment nodig heeft, omdat ik mijn stukje heb gedaan, kan ik hem dit geven. Hoe gaaf is dat.
Wat ben ik trots, trots dat ik de moeder ben van dit fantastische mannetje!
Coach Esther van Egt
Ben je nieuwsgierig naar mensen en hun drijfveren, inclusief die van jezelf? Schrijf je dan nu in voor de gratis Informatieavond NLP
Help! Ik voel me schuldig dat ik me zo vaak schuldig voel
Ken je dat moment dat iemand op straat tegen jou aanloopt en dat je al sorry hebt gezegd voordat je het überhaupt door hebt? Of dat je in een stille ruimte ineens heel luid een blikje opent en van...
Mindfulness, werkt dat eigenlijk?
Bewuster in het leven staan, meer in het nu zijn, niet zo overmand worden door al die gedachten en emoties. Dat willen we allemaal wel, toch? Mindfulness beoefenen is mooi, en heel...
Van een overvol naar een leuk leven
Voordat ik in aanraking kwam met persoonlijke ontwikkeling voelde ik me vaak een poppetje dat vastzat aan allemaal draadjes. Ik kon geen kant op. Het waren wel allemaal leuke draadjes hoor: had een...