fbpx
inspiratie blog

Jemig

Ik ben geboren in Groningen, en opgegroeid in een dorpje er net onder. Ik ging naar de plaatselijke basisschool, de wereld was simpel en overzichtelijk. En blank. Op een zeker moment kwam er een donker maar dan ook echt heel donker gezin in ons dorp wonen. En al zaten die kinderen niet bij mij in de klas, ik weet hun namen nog steeds. En er was 1 meisje geadopteerd. Chinees. Dat was het wel zo’n beetje, en zwart-wit van Frank Boeijen vond ik gewoon een mooi nummer.

Dat was mijn wereld. En later op de middelbare school was het nog niet heel anders. En sinds ik naar de randstad verhuisd ben is het wel anders. Maar met oprecht hart kan ik zeggen dat mijn bewuste niet bezig is met kleur of ras. En met oprecht hart kan ik zeggen dat ik eigenlijk niet eens gemerkt heb dat mijn beste vriendin een tintje heeft, tot ze het me vertelde. Bijzonder was dat, ik zag het gewoon niet omdat het in mijn hoofd niets is. En dus denk ik dat ik niet discrimineer. Maar als ik dan iets op de weggeefhoek zet, betrap ik mezelf erop dat ik vrijwel automatisch zoek tussen de vrouwen-zoals-ik. Kennelijk een onbewust soort zoekt soort. En als ik een dikke ruzie sta te maken in de LIDL over niets, dan vertrouw ik er zonder het door te hebben op dat ik het wel win in de publieke opinie. Omdat ik een gesettelde blanke vrouw ben. En nu ik er meer op ga letten, betrap ik mezelf erop dat ik zo ongelooflijk niet wil discrimineren dat het juist ongemakkelijk wordt. 

Toen onze zoon twee was, kwam er een donkere vrouw langs om een pakje af te geven. Nou nee nou lieg ik, ze kwam bij ons schoonmaken. En dat durf ik eigenlijk al niet te schrijven want voor je het weet ontstaat er een beeld dat ik een blanke uitbuiter ben met een donkere schoonmaakster. Jemig wat wordt het ingewikkeld zo. En toch wil ik het schrijven. Onze zoon was dus twee, en had nog nooit een donker iemand gezien en schrok enorm. Jemig! Ook wij hadden een blanke wijk en een blanke omgeving gecreeerd. Wederom jemig.

Ik schrijf dit, met tranen in mijn ogen. Tranen omdat ik eerlijk wil zijn, tranen omdat ik niet het gevoel heb dat ik iets ‘fout’ doe maar dat ik ook voel dat wat gewoon en goedbedoeld was, moet veranderen. En dan geef ik op de weggeefhoek iets weg aan een donkere alleenstaande moeder. Bewust. En dan denk ik….nu doe ik hetzelfde maar dan omgekeerd.

Ik vind het een klus, ook hier geldt dus het vierstapsleermodel. Je weet wel, die van onbewust onbekwaam, bewust onbekwaam, bewust bekwaam en onbewust bekwaam. 

Dat we onbewust waren van bepaalde vormen van onderscheid die we maken, dat we daar nu bewust van worden en dat voelt klunzig en zoekende. In het 4-staps leermodel zouden we het liefst de fase van bewust onbekwaam overslaan omdat die fase ongemakkelijk is. Een fase waarin het oude niet meer bestaat en het nieuwe nog niet volledig omarmd is. Een fase van verwarring. Maar ik leerde altijd ‘verwarring is een doorgang naar een andere en nieuwe realiteit’. Dus laat maar komen die verwarring. Dat zoeken, naar hoe we dan kennelijk onbewust onderscheid maken. Zodat het mag gaan veranderen. Tot het echt normaal is om op basis van gelijkheid met elkaar om te gaan terwijl er verschillen zijn. Ik ben zoekende, maar van goede wil. Hopelijk velen met mij.

Tot morgen,

Cathelijne