In het NU-veld hoef je niets

24 juli 2019 | blog

Ik hou niet van ziek zijn. Wie wel zou je denken. Maar ik, ik doe er meestal niet aan, ben het nooit, en kan ook een soort misplaatste trots voelen dat ik zo gezond ben. Dus een beetje niet lekker, zoals nu, voelt als een mix van heel zielig, schuld, teleurstelling in mezelf, maar stiekem superlekker.

Want: ik kan niet werken, niet koken, niet opruimen, er niet voor iemand zijn, zelfs mijn eigen boterhammetje niet smeren, geen was doen, niets opruimen, niets niets niets. En dat is toch zo verdomd lekker, dat ik écht écht écht even niets kan, niets moet, en vooral niets mag, want ik ben toch ziek. Maar toch voel ik me schuldig. En dit gevoel ken ik maar al te goed!

Niets doen is ingewikkeld. Mijn hele systemische bestaansrecht bestaat eruit om een bezig, altijd gezond zoemend, bijtje te zijn. En hoeveel Systemisch Werk en opstellingen ik ook gedaan heb, de oude gevoelens die bij niets doen horen, komen toch weer even om de hoek kijken. Interessant toch?

Ik heb ooit vanwege mijn rug een therapie gedaan waar ik elke 1,5 uur 20 minuten op mijn rug moest liggen. De hele dag door. Na een paar weken op mijn matje op kantoor te hebben gelegen met Blackberry (ja ja zo lang geleden) in de hand boven mijn hoofd, stuurde mijn baas me naar huis. Wat een feest, ik mocht legaal niets doen. Ik was ziek gemeld (kan er nog steeds niet uitkramen: ik had mezelf ziek gemeld) en mocht, nee moest zelf (oeh nog lekkerder) thuis verder therapieën. Het is een van die life-events geworden die een markering in mijn leven gaven.

In de maanden die volgden, is er een worsteling, zeg maar gerust innerlijk gevecht, geweest van alle gevoelens die ik hierboven beschrijf. Mijn hulpbron toen? Het boek van Eckhart Tolle ‘Een nieuwe aarde’. Voor het eerst las ik dat er een NU was, waar je je aandacht naartoe kon brengen. En dat er in het NU-veld sowieso niets hoefde. Het heeft me ertoe gebracht te besluiten dat ik voortaan werk wilde doen dat ik elke dag leuk vond om te doen. Het heeft me het laatste zetje gegeven om niet meer terug te gaan naar het kantoor en corporate leven. Het heeft me geholpen om mijn droom, passie en hart te volgen, trainingen te geven, en persoonlijke ontwikkeling op 1 te zetten, voor mezelf en anderen. Het heeft me toen ook al geholpen me op het pad van verdere ‘spirituele’ ontwikkeling te brengen, ook al had ik dat toen nog niet zo door. Van Eckhart Tolle, via Dr Joe Dispenza, en inmiddels ben ik bij Mooji beland.

Ik ben dankbaar dat ik de mix van schuld, teleurstelling en blijdschap weer even voel. Veel zachter dan toen, sneller overwaaiend, want in het NU waaien gevoelens en gedachten gewoon weer over, ze komen en gaan. Hebben die opstellingen dan toch geholpen?

Renée