Mooie buitenkant? Wat NLP aan de binnenkant doet

12 juni 2019 | blog

Dit is een foto die me raakt. Afgelopen 5 dagen ben ik weer onder gedompeld geweest in een opleiding over hechting en hechtingstrauma. Het klinkt zo groot, hechtingstrauma (ook wel emotioneel trauma genoemd) en ja dat kan het dus ook zijn, maar soms is het ook gewoon heel verstopt bij heel gewoon functionerende mensen. Wist je dat dezelfde brein-circuits worden geactiveerd voor de angst om hechting te verliezen, als de angst die je zou voelen als je door een beer wordt aangevallen, of overreden wordt? Voor een kind, maar ook voor het kind dat jij als volwassene nog steeds in het geheugen van je lichaam ervaart. Voor onze ouders doen we alles als puppy, omdat hechten aan je verzorgers net zo belangrijk is als eten en drinken. Dus we passen ons aan, en zetten van alles aan en uit van onszelf waardoor persoonlijkheid een aanpassingsmechanismen bijna niet meer uit elkaar te houden zijn. Wie ben jij zelf eigenlijk?

Dat hechtingstrauma kun je zien als een schuifknopje: we hebben er allemaal wel wat van opgedaan, bij de ene kan het knopje op zacht staan, en bij de ander op hard. Niemand komt zonder butsen en kleerscheuren uit z’n jeugd. Want dat zou betekenen dat je verlicht bent. En bedenk maar eens, hoeveel mensen ken jij nou eigenlijk die verlicht zijn. Het hoort dus bij het leven en al die butsen geven je ook de mogelijkheid om te groeien en te ontwikkelen. 

Maar goed, waar het me nu om gaat is dat die butsen en scheuren nog wel eens genegeerd worden, door jezelf, omgeving, of gewoon omdat het een tijdje (onbewust) de beste optie lijkt. Vaak door onwetendheid en ook omdat er meestal veel schaamte op zit. Maar ook omdat je eigen overlevingsmechanismen ervoor zorgen dat je het zelf niet eens door hebt. En soms staat zo’n schuifknopje dan veel harder dan je in eerste instantie dacht, en lukt het je maar niet in je leven om je echt lekker in je vel voelen. Zo ging het in ieder geval bij mij, en ik ga mijn verhaal met je delen:

Ik was een emotioneel gewond meisje, met een emotioneel zeer gewonde moeder, die ook weer een emotioneel gewonde moeder had, en waarschijnlijk kan ik nog generaties doorgaan. 
Ik heb geen ‘in de volksmond’ grote jeugdtrauma’s meegemaakt. Geen seksueel misbruik, geen ontwricht gezin, geen uithuisplaatsing, geen jeugdzorg (bestond dat toen al?). Ik ging naar school, studeren, kreeg mooie banen, een fijne man, 2 prachtige kinderen, ik was zelfstandig, met leuke hobby’s, 2 lieve zussen, en vrienden. Geslaagd zou je zeggen, toch? Aan de buitenkant was alles koek en ei. 

Ik heb dat ook lang gedacht, over hoe ik was opgegroeid en in wie ik was geworden. Maar eigenlijk was het thuis helemaal niet zo koek-en-ei. Achteraf bezien was ik een meisje wat uit haar jeugd kwam met van binnen dikke vette butsen en scheuren, en stond het schuifknopje oorverdovend hard, maar liet ik dat als jonge vrouw aan niemand merken ook niet aan mezelf. Want ik kon toch niet de vuile was buiten hangen, vertellen dat er achter die voordeur heel veel niet klopte. En daarbij, er was overal toch wel wat? Ik had het toch goed, had het toch best gemaakt? Want het was toch niet mijn moeders schuld dat ze het leven niet snapte, dat ze niet wist hoe ze met emoties moest omgaan, dat ze angsten had, depressie, dat ze rare dingen deed zoals nooit zelf boodschappen doen, dat ze onvoorspelbaar was vooral als ze gedronken had, dat ze heel lief was, maar je nooit wist wanneer ze haar nagels liet zien, en dat ik ook gewoon heel erg veel van haar hield. Ik bleef de hechtingsrelatie beschermen, mijn moeder goedpraten, en mijn eigen wonden en gevoelens hierover negeren. Nou gaat het ook niet om mijn moeder, en om haar aan te wijzen als schuldig, ook zij was een zeer gewond meisje. Maar wel om te erkennen wat er bij mij van binnen daardoor loos was.

Ergens wist ik wel dat er iets niet klopte, maar met mijn “stoer, sterk, en dapper”, “ik kan alles aan”, “pleasen”, “aanpassen”, “controleren” en “ik doe mijn fucking best” overlevingsmechanismen, redde ik het wel. Ik was maatschappelijk en sociaal helemaal aangepast, en leek gelukkig. Maar van binnen was het een klerezooi. Ik wist niet hoe ik met emoties en gevoelens moest omgaan, drukte ze meestal weg omdat omdat ik geleerd had dat het gevaarlijk was, mijn emoties gaven alleen maar nog meer gedoe ooit thuis, die hield ik wel binnen, ik leerde dat het om de ander ging. Maar ze zaten er toch, dus kwamen ze veel te groot en meeslepend alsnog naar buiten, vooral boosheid en verdriet, op momenten dat ik er echt niet op zat te wachten. Dat laatste meestal bij de personen waar ik het meest van hield en die het meest veilig voor me waren, zoals mijn zussen en mijn man. Verder voelde ik 24/7 schuld, ik ging er mee naar bed, en ik stond ermee op. Een staat die voor mij normaal voelde en dodelijk vermoeiend was, want dan ben je nooit klaar. Eigenlijk had ik ook 24/7 angst maar dat ontdekte ik pas vele jaren later. Ik hield alles en iedereen onder controle, dan kon er het minst mis gaan. En door de chaos van binnen, zul je begrijpen dat mijn interne criticus vrij spel had. Gelukkig kwam ik bij toeval in een 4daagse NLP & Management training terecht, om anderen te leren veranderen haha. Maar wat ik vooral leerde was mezelf uitrafelen, en ik kreeg het grootste cadeau van mijn leven. Namelijk dat ik voor het eerst een glimp en daardoor besef kreeg van mijn eigen binnenwereld, en dat ik niet gek was. Ook al voelde ik me in die tijd een berg van 1000 puzzelstukjes, met heel veel blauwe lucht, en wist ik niet waar ik moest beginnen. Voor het eerst in die training leerde ik dat er hoekjes en randjes waren. Maar vooral leerde ik dat er hoop was, en dat ik kon leren puzzelen. En dat ik het leven, ook van binnen, echt leuker kon gaan voelen. Dat ik kon leren als gezonde volwassene te voelen, te weten, en te uiten wat mijn behoeftes zijn, zonder de grote angst om afgewezen te worden of niet OK gevonden te worden. Dat er leven was in plaats van stress, controle, perfectie, druk, en overleven. Sindsdien ben ik niet meer gestopt met puzzelen en is dat gewonde meisje van binnen, vele puzzelstukjes verder, gegroeid tot een best lekker aanvoelende gezonde volwassen vrije binnenwereld. En voel ik me een heel mens, in contact met mijn hart, alle soorten emoties, gevoelens, en behoeftes. Heel dankbaar dat ik elke keer weer kies om verder te puzzelen. Niet omdat ik nog niet ‘af’ ben, wel omdat groeien leuk is, en ik van mezelf, leven en mijn binnenwereld hou. Waarom? Daarom!

 
Renée Hilverdink